บทที่ 13 ความรู้สึกของแมลง

การรู้รสของมนุษย์ อาศัยตุ่มรับรสที่เรียงรายอยู่บนลิ้นเป็นสำคัญ แต่การรับรสของแมลงอาศัยตุ่มประสาทที่อยู่ตรงตีน ดังนั้นแมลงส่วนใหญ่จะรับรสได้โดยการเดินทางไปบนสิ่งของที่มีรส ถ้ามันชอบกินมันก็จะกินทันที แต่ถ้ามันไม่ชอบกินละก็ จ้างให้มันก็ไม่กิน

เด็กๆจะลองทดลองดูก็ได้ โดยการโรยน้ำตาลลงบนโต๊ะ แล้วคอยสังเกตดูแมลงวัน หรือ ผึ้งที่เดินไปมารอบๆ น้ำตาล ถ้าตีนของมันแตะถูกน้ำตาลมันจะสะดุ้ง หลังจากนั้นมันจะเริ่มกินทันที

ดังนั้นถ้าเราตัดตีนมันทิ้ง เด็กๆ คงจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผึ้งสามารถบอกความแตกต่างระหว่างน้ำตาลที่ได้จากอ้อย และน้ำตาลจากเกสรดอกไม้ได้อย่างง่ายดาย แม้ว่าโดยธรรมชาติแล้ว รสของน้ำตาลทั้งสองชนิดจะคล้ายกันมากก็ตาม

ความรู้สึกเกี่ยวกับกลิ่นของแมลงอยู่ที่ปลายหนวด แมลงสาบจะใช้หนวดเป็นเครื่องนำทางไปสู่ต้นตอของกลิ่น บางครั้งอาจใช้หนวดในการติดต่อกับพวกเดียวกันได้อีกด้วย หรืออาจจะใช้บอกได้ว่าศัตรูอยู่บริเวณใด

แมลงแต่ละชนิดจะมีประสาทรับสัมผัสของการได้ยินที่แตกต่างกันออกไป บางชนิดก็ไม่ได้ยินอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

ตั๊กแตนมีประสาทรับเสียงอยู่ตรงขาหน้า จักจั่นมีประสาทรับเสียงอยู่ที่ท้อง แมงดาน้ำมีประสาทรับเสียงอยู่ข้างลำตัว ตัวด้วงและจิ้งหรีดสามารถได้ยินเสียงได้ ผึ้งไม่มีประสาทการรับเสียง มันจึงอยู่ในโลกของความเงียบ

ตาของแมลงส่วนใหญ่มีไว้สำหรับสังเกตการเคลื่อนไหว มากกว่ามีไว้ดูสิ่งของว่าเป็นอะไร

ผิวหนังหนาๆ ของแมลงสามารถรับความรู้สึกทางสัมผัสและการเคลื่อนไหวของอากาศได้